Ήταν αναμφίβολα μία σωστή και ιστορική απόφαση η πρόσφατη ενοποίηση των δύο κοινοτήτων, του Αγίου Γεωργίου του Λόουελ και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ντρέικετ της Μασαχουσέτης, για την οποία γράψαμε εκτενώς στην έκδοσή μας της Τετάρτης 19 Αυγούστου 2026.

Ήταν μία απόφαση σωτήρια θα έλεγα και για τις δύο κοινότητες διότι όπως είχαν καταλήξει τα τελευταία χρόνια δεν νομίζω πως υπήρχε μέλλον και προοπτική και για τις δύο, λόγω της τρομακτικής απομείωσης των εκκλησιασμάτων και μελών τους γενικότερα.

Η φυσική απόσταση που τις χώριζε ήταν μικρή, περί τα πέντε μίλια, «ωσεί λίθου βολήν», για να χρησιμοποιήσουμε την Αγιογραφική έκφραση. Είχαμε γράψει και στο παρελθόν πως μέσα στην πόλη του Λόουελ υπήρχαν αρχικά τέσσερις κοινότητες, οι εξής: της Αγίας Τριάδας, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, του Αγίου Γεωργίου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Μία πυρκαγιά προ αρκετών ετών κατέκαυσε ολοσχερώς τον ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και την πλησίον αυτού οικία. Ελήφθη η απόφαση να μην ανοικοδομηθεί εξ’ υπαρχής ο ναός στην ίδια τοποθεσία, αλλά να μεταφερθεί στην διπλανή πόλη, το Ντρέικετ, όπως και έγινε.

Εν τω μεταξύ η δημιουργία δημογραφικού προβλήματος με την μετακίνηση πλείστων όσων οικογενειών Ελλήνων Ορθοδόξων προς την περιοχή του Αντόβερ Μασαχουσέτης για ποικίλους λόγους οι οποίοι δεν είναι του παρόντος, συνέτειναν στην αποψίλωση των μελών των εναπομεινάντων τριών κοινοτήτων εντός του Λόουελ, της Αγίας Τριάδος, της Μεταμόρφωσης και του Αγίου Γεωργίου, αλλά και της Κοιμήσεως του Ντρέικετ.

Τα τελευταία χρόνια τα εκκλησιάσματα του Αγίου Γεωργίου στο Λόουελ και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ντρέικετ είχαν μειωθεί δραστικά, οπότε δεν είχε νόημα να εξακολουθούν να υπάρχουν δύο κοινότητες σε κοντινή απόσταση και να βρίσκονται αμφότερες σε λιποθυμική κατάσταση.

Κι έτσι πολύ ορθώς και σοφώς ποιήσας ο Μητροπολίτης Βοστώνης κ. Μεθόδιος πρότεινε την συνένωσή τους σε μία κοινότητα με την προοπτική και την ελπίδα να προκύψει μία κοινότητα με πλήρη δραστηριότητα και προσέλκυση «ανεκκλησίαστων» από την περιοχή του Ντρέικετ.

Αυτό που συνέβαινε, εν πολλοίς, μέχρι τώρα ήταν το γεγονός πως η κοινότητα της Κοιμήσεως του Ντρέικετ αντλούσε το εκκλησίασμα της, έστω αυτό το ισχνό, βασικώς και κυρίως από τις κοινότητες της Αγίας Τριάδος και της Μεταμόρφωσης του Λόουελ, ενώ δεν είχε την οικονομική δυνατότητα συντήρησης ιερέα ολικής απασχόλησης και βολευόταν με ιερείς εκ προτροπής κάθε Κυριακή ή κάποιες φορές με κάποιον πιο σταθερό για μερικά χρονικά διαστήματα βασικά μόνο για τα Σαββατοκύριακα.

Ωστόσο η πικρή αλήθεια και πραγματικότητα είναι πως αν δεν υπάρχει σε μία κοινότητα μόνιμος ιερεύς με πλήρη απασχόληση και αρμοδιότητες ο οποίος να εμπνέει, να δραστηριοποιείται και να δραστηριοποιεί δεν μπορεί να υπάρξει συγκροτημένη εκκλησιαστική και κοινοτική ζωή.

Άλλωστε ο ιερεύς είναι η προέκταση του Επισκόπου στην τοπική εκκλησία, δηλαδή στην ενορία, και ενεργεί εξ’ ονόματός του Επισκόπου κατά πάντα και διά πάντα. Κατά την τέλεσε της Θείας Ευχαριστίας μνημονεύει του ονόματος του οικείου Επισκόπου για λόγους εκκλησιαστικής οντότητας και κανονικότητας. Ο ιερεύς έχει την αναφορά του στον Επίσκοπο, ο οποίος όπως λέγει και ο όρος, «επισκοπεί», δηλαδή επιβλέπει την όλη ζωή και δράση της ενορίας.

Το συμβούλιο είναι αυτό που λέγει ο όρος, δηλαδή, «συμβάλλει» στη ζωή της ενορίας σε αγαστή πάντοτε συνεργασία και συνεργία με τον ιερέα ο οποίος είναι ο «πρόεδρος» της Ευχαριστιακής Σύναξης, διότι η εκκλησία – ενορία είναι πάνω και πέρα απ’ όλα μία Ευχαριστιακή Σύναξη η οποία ετοιμάζει, ήτοι «λειτουργεί», το Πασχάλιο Δείπνο, με το οποίο κοινωνεί η εκκλησία, δηλαδή, οι πιστοί και ενώνονται με τον Χριστό και μεταξύ τους, γι’ αυτό και η μόνη σχέση που οφείλει να υπάρχει είναι εκείνη της αγάπης, πιο απλά να είναι οι πάντες αγαπόντες και αγαπόμενοι. Γι’ αυτό και η εκκλησία-ενορία ταυτίζεται με την Ευχαριστία, επειδή η Ευχαριστία είναι το κατ’ εξοχήν έργο της εκκλησίας.

Για να επανέλθουμε στην ενοποίηση των δύο κοινοτήτων του Αγίου Γεωργίου του Λόουελ και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ντρέικετ και να πούμε πως με τη χάρη του Θεού έγινε ένα καινούργιο ξεκίνημα με το χάρισμα της ενότητας, διότι η ενότητα είναι χάρισμα κι όχι ένα απλό δικανικό συμπίλημα. Ορίσθηκαν μόνιμος ιερέας και κοινοτικό συμβούλιο συγκροτούμενο εξ’ εκατέρωθεν των κοινοτήτων κι αυτό που απομένει τώρα είναι η από κοινού αγαπητική συμπόρευση με όραμα και προοπτική και με την διαρκή υπενθύμιση ότι η ενοποιημένη πλέον ενορία τους είναι η βασιλεία του Θεού επί της και συνεχίζει το σωτηριώδες έργο και την αποστολή του Χριστού μέσα τον χρόνο και την ιστορία. Οποία ευλογία πραγματικά, αλλά και οποία ευθύνη!